Albumrecensie: Herrek – Waktu Dulu

20130310-143102.jpg

Voor wie de Nederlandse indiemuziek een beetje volgt is Gerrit van der Scheer geen onbekende. Zo timmerde hij in het verleden aan de weg met bands als Bonne Aparte en Adept en maakt hij deel uit van Luik, waarvan begin vorig jaar bij Snowstar Records, onder andere bekend van I Am Oak, het album ‘Owls’ verscheen. Nu is er de band Herrek, die met ‘Waktu Dulu’ bij datzelfde label met een persoonlijk album komt over Van der Scheer’s vroege jeugd in Papoea, IndonesiĆ«, waar hij opgroeide tot zijn negende.

Bij de eerste krekelgeluiden van opener ‘Rain’ waan je je gelijk in de tropische streken waar Herrek, zoals de lokale bevolking zijn voornaam uitsprak, als kind woonde. De slowcore die zich vervolgens ontvouwt wordt gekenmerkt door een bezwerende, mystieke sfeer. Sobere arrangementen en eenvoudige composities, veelal gebaseerd op zich herhalende gitaarpatronen vormen samen met de omgevingsgeluiden stemmige, dromerige soundscapes. Hierop vertelt Van der Scheer op ingetogen wijze, soms bijna fluisterzacht zijn verhalen. Zo word je meegenomen op een reis langs zijn herinneringen. Hiernavolgende liedjes drijven op dezelfde sfeer, al wordt deze gaandeweg nog een tikje donkerder dan hij al was. De ritmesectie bestaat veelal uit niet meer dan een sidestick en een simpele baslijn, less is more. Vaak zingt Van der Scheer met zijn lome stem alleen, om plots door een koortje ondersteund te worden. In ‘Drown’ wordt na een tijdje wat meer gas gegeven, maar echt uitbundig wordt het nergens: het achterste van Herrek’s tong krijgen we niet te zien. De krekels keren terug in ‘The Dark’ en afsluiter ‘White’. Alleen ‘Tiger Eyes’ doorbreekt halverwege de zorgvuldig opgebouwde sfeer enigszins. Met een vrij stevige, welhaast dansbare bass drum als fundament is het toch wat een vreemde eend in de bijt.

‘Waktu Dulu’ is, ondanks de tekortkomingen, een indrukwekkend debuutalbum. Herrek weet goed met dosering om te gaan en heeft met subtiele nuances en accenten in de arrangementen veel oog voor detail. Dit zorgt hier en daar voor zeer memorabele momenten. Daarbij valt op dat juist de meest verstilde stukken de diepste indruk maken. Met een speelduur van ongeveer een half uur lijkt het aan de korte kant, maar de zeven liedjes vormen samen een mooi afgerond geheel.

Deze recensie verscheen eerder op Stilllife.

Dit bericht is geplaatst in Muziek en getagd, , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *